Ochronić środowisko
Ochronić środowisko Rzeszów, Kraków i Warszawa Współczesny świat idzie bardzo szybko do przodu. Technologia, medycyna, produkcja – wszystkie te elementy bardzo dynamicznie rozwijają się, wprowadzając różne innowacyjne rozwiązania, których głównym zadaniem ma być polepszenie jakości życia i ułatwienie codziennego funkcjonowania. Niestety w parze z postępującym rozwojem, który odbywa się jednocześnie na wielu płaszczyznach idą również niebezpieczne efekty, które mają ogromny wpływ na otaczające nas środowisko. Rzeszów, Kraków, Warszawa i inne wielkie polskie miasta, co roku alarmują swoich mieszkańców i podwyższonych poziomach spalin i innych zanieczyszczeń, które znajdują się w powietrzu i wodzie, z której codziennie korzystają setki tysięcy osób. Przypadek czy niekontrolowane efekty wielkich produkcji? Zniszczone ekosystemy Wiele naukowców i badaczy jest ze sobą zgodnych – człowiek przez niewielki okres swojej działalności gospodarczej na ziemi zniszczył ekosystemy lądowe i wodne, które rozwijały się przez setki tysięcy lat. Dewastacja tych środowisk doprowadziła do wyginięcia wielu gatunków roślin i zwierząt, które dzisiaj są uznawane już za wymarłe. A to wszystko przez niecałe kilkadziesiąt lat działalności człowieka. Problem jest o wiele bardziej skomplikowany i poważniejszy niż by się mogło wydawać. Owszem, rozwój technologii doprowadził do stworzenia wielu rzeczy bez których teraz nie wyobrażamy sobie życia, jednak mało kto pamięta o setkach tysięcy śmieci, plastiku, zanieczyszczonych wodach i ściekach, które trafiają w wiele miejsc na świecie. Bo nie można zapominać o tym że za każdą produkcją kryje się tona śmieci, która niszczy środowisko. Ekotrendy Wychodząc naprzeciw różnym oczekiwaniom obecnie bardzo popularnym tematem jest ochrona środowiska. Różne firmy, organizacje i grupy prześcigają się w organizowaniu akcji, pikiet, konkursów, manifestacji i programów, których głównym celem jest zwrócenie uwagi na problemy zanieczyszczeń, które powoli, ale systematycznie prowadzą do pogorszenia stanu natury. I chociaż z jednej strony, jest to zabieg typowo marketingowy, który ma zapewnić poprawienie wizerunku niektórych firm, które słynne są z produkcji niewyobrażalnej ilości śmieci, tak efekt uboczny takich eventów przynosi dużo dobrego. Przyrody da się nauczyć Nieświadomość i niski poziom wyedukowania większość obywateli sprawia, że nikt nie interesuje się ochroną środowiska. Nawet postawienie społeczeństwa przed faktami dokonanymi, nie wzbudza jakiś silniejszych emocji czy bohaterskich ruchów. Oczywiście nie wszystkich można wrzucić do tego samego worka i nakleić dość stereotypową łatkę ignoranta środowiskowego. Otóż nie. Szkolnictwo W przeciwieństwie do starszego pokolenia, dzieci i młodzież wydają się być lepiej wydedukowani i co najważniejsze bardziej wrażliwi na zmiany zachodzące w środowisku. Powodów, dla których młodzież przejmuje się stanem i losem natury jest wiele. Na pewno pomagają w tym lekcje przyrody i biologii, na których, zgodnie z programem nauczania są przedstawiane fakty dotyczące zanieczyszczeń. Również udział w międzynarodowych dniach takich jak Dzień Ziemi, podczas których dzieci i młodzież sprzątają ziemię ze śmieci ogromnie wpływają na obywatelską postawę tych najmłodszych. Studia czyli ochrona środowiska Rzeszów Jednym z najczęściej wybieranych ostatnimi czasami kierunków na uczelniach wyższych jest ochrona środowiska. Obecne zmiany, które mają miejsce w naszym społeczeństwie wymagają powstania specjalistycznych dziedzin, które będą praktyczną odpowiedzią na transformacje, których czasami do końca nie rozumiemy, a które dotykają nas, na co dzień. W dalszej perspektywie nie ma wątpliwości, który z kierunków jest obecnie najbardziej przyszłościowy. Be odpowiedniego zadbania o środowisko i ekosystem, żaden nawet najbardziej prestiżowy zawód nie będzie miał miejsca, bowiem bardzo szybko może dojść do niewyobrażalnej ekotragedii, która dotknie wszystkich ludzi na całym świecie.
WięcejROZPORZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SOCJALNEJ w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.
ROZPORZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SOCJALNEJ z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Dziennik Ustaw z dnia 29 września 2003 r. Nr 169, poz. 1650 (tekst jednolity) ZMIANY: – Dz. U. z 2007 r. Nr 49, poz. 330, – Dz. U. z 2008 r. Nr 108, poz. 690, – Dz. U. z 2011 r. Nr. 173, poz. 1034. Na podstawie art. 237’15’ § 1 Kodeksu pracy zarządza się, co następuje: Rozporządzenia o bhp – zakres regulacji Dział I Przepisy wstępne § 1. 1. Rozporządzenie określa ogólnie obowiązujące przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładach pracy, w szczególności dotyczące: 1) obiektów budowlanych, pomieszczeń pracy i terenu zakładów pracy, 2) procesów pracy, 3) pomieszczeń i urządzeń higieniczno sanitarnych. 2. Przepisy rozporządzenia nie dotyczą środków transportu kolejowego, lotniczego, morskiego i wodnego śródlądowego. Definicje użyte w rozp. o Bhp § 2. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o: 1) „osłonie” – rozumie się przez to element lub zestaw elementów konstrukcyjnych służący do ochrony człowieka przed niebezpiecznymi lub uciążliwymi wpływami pracujących części, mechanizmów i układów roboczych maszyny lub innego urządzenia technicznego, 2) „pomieszczeniach higienicznosanitarnych” – rozumie się przez to szatnie, umywalnie, pomieszczenia z natryskami, ustępy, jadalnie z wyjątkiem stołówek, pomieszczenia do wypoczynku, pomieszczenia do ogrzewania się pracowników oraz pomieszczenia do prania, odkażania, suszenia i odpylania odzieży i obuwia roboczego oraz środków ochrony indywidualnej; 3) „pomieszczeniu pracy” – rozumie się przez to pomieszczenie przeznaczone na pobyt pracowników, w którym wykonywana jest praca. Nie uważa się za przeznaczone na pobyt pracowników pomieszczeń, w których: a) łączny czas przebywania tych samych pracowników w ciągu jednej zmiany roboczej jest krótszy niż 2 godziny, a wykonywane czynności mają charakter dorywczy bądź praca polega na krótkotrwałym przebywaniu związanym z dozorem albo konserwacją urządzeń lub utrzymaniem czystości i porządku, b) mają miejsce procesy technologiczne nie pozwalające na zapewnienie odpowiednich warunków przebywania pracowników w celu ich obsługi, bez zastosowania środków ochrony indywidualnej i zachowania specjalnego reżimu organizacji pracy, c) jest prowadzona hodowla roślin lub zwierząt, niezależnie od czasu przebywania w nich pracowników zajmujących się obsługą, 4) „pomieszczeniu stałej pracy” – rozumie się przez to pomieszczenie pracy, w którym łączny czas przebywania tego samego pracownika w ciągu jednej doby przekracza 4 godziny, 5) „pomieszczeniu czasowej pracy” – rozumie się przez to pomieszczenie pracy, w którym łączny czas przebywania tego samego pracownika w ciągu jednej doby trwa od 2 do 4 godzin, 6) „przepisach techniczno-budowlanych” – rozumie się przez to przepisy ustawy – Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych do tej ustawy, 7) „ryzyku zawodowym” – rozumie się przez to prawdopodobieństwo wystąpienia niepożądanych zdarzeń związanych z wykonywaną pracą, powodujących straty, w szczególności wystąpienia u pracowników niekorzystnych skutków zdrowotnych w wyniku zagrożeń zawodowych występujących w środowisku pracy lub sposobu wykonywania pracy, 7a) „terenie zakładu pracy” – rozumie się przez to przestrzeń wraz z obiektami budowlanymi, będącą w dyspozycji pracodawcy, w której pracodawca organizuje miejsca pracy, 7b) „miejscu pracy” – rozumie się przez to miejsce wyznaczone przez pracodawcę, do którego pracownik ma dostęp w związku z wykonywaniem pracy, 8) „stanowisku pracy” – rozumie się przez to przestrzeń pracy, wraz z wyposażeniem w środki i przedmioty pracy, w której pracownik lub zespół pracowników wykonuje pracę, 9) „środkach ochrony indywidualnej” – rozumie się przez to wszelkie środki noszone lub trzymane przez pracownika w celu jego ochrony przed jednym lub większą liczbą zagrożeń związanych z występowaniem niebezpiecznych lub szkodliwych czynników w środowisku pracy, w tym również wszelkie akcesoria i dodatki przeznaczone do tego celu. Do środków ochrony indywidualnej nie zalicza się: – zwykłej odzieży roboczej i mundurów, które nie są specjalnie przeznaczone do zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracownika, – środków ochrony indywidualnej używanych przez wojsko. Policję i inne służby utrzymania porządku publicznego, – wyposażenia stosowanego przez służby pierwszej pomocy i ratownicze, – środków ochrony indywidualnej stosowanych na podstawie przepisów Prawa o ruchu drogowym, – wyposażenia sportowego, – środków służących do samoobrony lub do odstraszania, – przenośnych urządzeń do wykrywania oraz sygnalizowania zagrożeń i naruszania porządku publicznego, 10) „środkach ochrony zbiorowej” – rozumie się przez to środki przeznaczone do jednoczesnej ochrony grupy ludzi, w tym i pojedynczych osób, przed niebezpiecznymi i szkodliwymi czynnikami występującymi pojedynczo lub łącznie w środowisku pracy, będące rozwiązaniami technicznymi stosowanymi w pomieszczeniach pracy, maszynach i innych urządzeniach, 11) „środowisku pracy” – rozumie się przez to warunki środowiska materialnego (określonego czynnikami fizycznymi, chemicznymi i biologicznymi), w którym odbywa się proces pracy, 12) „urządzeniach ochronnych” – rozumie się przez to osłony lub takie urządzenia, które spełniają jedną lub więcej z niżej wymienionych funkcji: – zapobiegają dostępowi do stref niebezpiecznych, – powstrzymują ruchy elementów niebezpiecznych, zanim pracownik znajdzie się w strefie niebezpiecznej, – nie pozwalają na włączenie ruchu elementów niebezpiecznych, jeśli pracownik znajduje się w strefie niebezpiecznej, – zapobiegają naruszeniu normalnych warunków pracy maszyn i innych urządzeń technicznych, – nie pozwalają na uaktywnienie innych czynników niebezpiecznych lub szkodliwych, 13) „zagrożeniu” – rozumie się przez to stan środowiska pracy mogący spowodować wypadek lub chorobę, 14) „punkcie pierwszej pomocy” – rozumie się przez to – w zależności od wielkości zakładu pracy, rodzaju prowadzonej działalności i związanych z nią zagrożeń – pomieszczenie lub wyodrębnione miejsce o wystarczającej powierzchni, wyposażone w umywalki z ciepłą i zimną wodą oraz niezbędny sprzęt i inne środki do udzielania pierwszej pomocy, 15) „znaku bezpieczeństwa” – rozumie się przez to znak utworzony przez kombinację kształtu geometrycznego, barwy i symbolu graficznego lub obrazkowego (piktogramu) albo tekstu, przekazujący określoną informację związaną z bezpieczeństwem lub jego zagrożeniem, 16) „sygnałach bezpieczeństwa” – rozumie się przez to sygnały świetlne i dźwiękowe, komunikaty słowne lub sygnały ręczne, przekazujące informacje istotne dla zachowania bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników, 17) „sygnale świetlnym” – rozumie się przez to sygnał emitowany przez urządzenie wykonane z przezroczystych lub półprzeźroczystych materiałów, podświetlonych od wewnątrz lub z tyłu, tak aby dawało to efekt świecącej powierzchni, 18) „sygnale dźwiękowym” – rozumie się przez to sygnał akustyczny (dźwiękowy) emitowany przez urządzenie przeznaczone do tego celu, bez użycia głosu ludzkiego i nieemitujące tego głosu, wskazujący na zaistnienie oraz – w razie potrzeby – trwanie i zakończenie niebezpiecznej sytuacji, 19) „sygnale ręcznym” – rozumie się przez to ustalony ruch
WięcejROZPORZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy.
ROZPORZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 6 czerwca 2014 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy. Dziennik Ustaw z dnia 23 czerwca 2014 r., poz. 817 ZMIANY: – Dz. U. z 2016 r., poz. 944 – Dz. U. z 2016 r., poz. 952. Na podstawie art. 228 § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.) zarządza się, co następuje: Najwyższe dopuszczalne stężenia i natężenia czynników szkodliwych § 1. 1. Ustala się wartości najwyższych dopuszczalnych stężeń chemicznych i pyłowych czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy, określone w wykazie stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia. 2. Ustala się wartości najwyższych dopuszczalnych natężeń fizycznych czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy, określone w wykazie stanowiącym załącznik nr 2 do rozporządzenia. § 2. Wartości, o których mowa w § 1 ust. 1, określają najwyższe dopuszczalne stężenia czynników szkodliwych dla zdrowia, ustalone jako: 1) najwyższe dopuszczalne stężenie (NDS) – wartość średnia ważona stężenia, którego oddziaływanie na pracownika w ciągu 8-godzinnego dobowego i przeciętnego tygodniowego wymiaru czasu pracy, określonego w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, przez okres jego aktywności zawodowej nie powinno spowodować ujemnych zmian w jego stanie zdrowia oraz w stanie zdrowia jego przyszłych pokoleń; 2) najwyższe dopuszczalne stężenie chwilowe (NDSCh) – wartość średnia stężenia, które nie powinno spowodować ujemnych zmian w stanie zdrowia pracownika, jeżeli występuje w środowisku pracy nie dłużej niż 15 minut i nie częściej niż 2 razy w czasie zmiany roboczej, w odstępie czasu nie krótszym niż 1 godzina; 3) najwyższe dopuszczalne stężenie pułapowe (NDSP) – wartość stężenia, która ze względu na zagrożenie zdrowia lub życia pracownika nie może być w środowisku pracy przekroczona w żadnym momencie. § 3. Wartości, o których mowa w § 1 ust. 2, określają najwyższe dopuszczalne natężenia fizycznego czynnika szkodliwego dla zdrowia ustalone jako poziomy ekspozycji odpowiednio do właściwości poszczególnych czynników, których oddziaływanie na pracownika w okresie jego aktywności zawodowej nie powinno spowodować ujemnych zmian w jego stanie zdrowia oraz w stanie zdrowia jego przyszłych pokoleń. § 4. Traci moc rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy (Dz. U. Nr 217, poz. 1833, z późn. zm.). § 5. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia. Minister Pracy i Polityki Społecznej: wz. J. Duda Załącznik nr 1 – kliknij Załącznik nr 2 – kliknij Bhp Rzeszów
WięcejROZPORZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ w sprawie trybu uznawania zdarzenia powstałego w okresie ubezpieczenia wypadkowego za wypadek przy pracy, kwalifikacji prawnej zdarzenia, wzoru karty wypadku i terminu jej sporządzenia.
ROZPORZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie trybu uznawania zdarzenia powstałego w okresie ubezpieczenia wypadkowego za wypadek przy pracy, kwalifikacji prawnej zdarzenia, wzoru karty wypadku i terminu jej sporządzenia. Dziennik Ustaw z dnia 20 grudnia 2013 r., poz. 1618 Na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1673) zarządza się, co następuje: § 1. Rozporządzenie stosuje się do zdarzeń wymienionych w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, zwanej dalej „ustawą”, które nastąpiły w okresie ubezpieczenia wypadkowego osób niebędących pracownikami. § 2. 1. Osoby, o których mowa w § 1, zwane dalej „poszkodowanymi”, zawiadamiają o wypadku odpowiednie podmioty wymienione w art. 5 ust. 1 ustawy. 2. Poszkodowani, w stosunku do których, zgodnie z ustawą, ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy dokonuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych, zwany dalej „Zakładem”, zawiadamiają o wypadku terenową jednostkę organizacyjną Zakładu, właściwą ze względu na siedzibę prowadzenia działalności albo miejsce sprawowania opieki określone w umowie uaktywniającej. § 3. 1. Zdarzenie, o którym mowa w § 1, uznaje się za wypadek przy pracy na podstawie ustalenia jego okoliczności i przyczyn, w szczególności przez: 1) zabezpieczenie miejsca wypadku w sposób pozwalający odtworzyć jego okoliczności; 2) dokonanie oględzin miejsca wypadku, stanu technicznego maszyn i innych urządzeń technicznych, stanu urządzeń ochronnych oraz zbadanie warunków wykonywania pracy i innych okoliczności, które mogły mieć wpływ na powstanie wypadku; 3) wysłuchanie wyjaśnień poszkodowanego, jeżeli stan jego zdrowia na to pozwala; 4) zebranie informacji dotyczących wypadku od świadków wypadku; 5) zebranie innych dowodów dotyczących wypadku, uznanych za niezbędne. 2. Kwalifikacji prawnej zdarzenia dokonują podmioty, o których mowa w § 2 ust. 1, zgodnie z art. 3 ust. 3-6 ustawy. 3. Stwierdzenie, że zdarzenie nie jest wypadkiem przy pracy, wymaga uzasadnienia i wskazania dowodów stanowiących podstawę takiego stwierdzenia. § 4. 1. Po ustaleniu okoliczności i przyczyn wypadku – nie później niż w terminie 14 dni od dnia uzyskania zawiadomienia o wypadku – podmioty, o których mowa w § 2 ust. 1, sporządzają kartę wypadku, której wzór jest określony w załączniku do rozporządzenia. 2. Poszkodowany lub uprawniony do jednorazowego odszkodowania członek jego rodziny może zgłosić uwagi i zastrzeżenia do ustaleń zawartych w karcie wypadku, o czym zostają pouczeni przez podmiot sporządzający kartę wypadku. 3. Do karty wypadku dołącza się zapis wyjaśnień poszkodowanego i informacji uzyskanych od świadków wypadku, a także inne dokumenty zebrane w czasie ustalania okoliczności i przyczyn wypadku, w szczególności dokumenty sporządzone z oględzin miejsca wypadku, inne dowody dotyczące wypadku uznane za niezbędne do ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku, a także uwagi i zastrzeżenia do ustaleń zawartych w karcie wypadku zgłoszone przez poszkodowanego lub uprawnionego członka rodziny. 4. Kartę wypadku sporządza się w 3 egzemplarzach: pierwszy egzemplarz otrzymuje poszkodowany lub uprawniony członek rodziny, drugi egzemplarz pozostaje u podmiotu ustalającego okoliczności i przyczyny wypadku, trzeci egzemplarz jest przekazywany do Zakładu, jeżeli zdarzenie zostało uznane za wypadek przy pracy. § 5. Niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia o wypadku podmioty obowiązane do ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1-7 i pkt 10-15 ustawy, powiadamiają pisemnie właściwą terenową jednostkę organizacyjną Zakładu o wszczęciu postępowania dotyczącego ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy. W postępowaniu tym może uczestniczyć przedstawiciel Zakładu. § 6. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. Załącznik – kliknij Bhp Rzeszów
WięcejKODEKS PRACY
USTAWA z dnia 26 czerwca 1974 r. KODEKS PRACY Dziennik Ustaw z dnia 12 października 2016 r., poz. 1666 ZMIANY: – Dz. U. z 2106 r., poz. 2138, – Dz. U. z 2016 r., poz. 2255. DZIAŁ PIERWSZY. PRZEPISY OGÓLNE ROZDZIAŁ I Przepisy wstępne Zakres regulacji – Kodeks pracy Art. 1. Kodeks pracy określa prawa i obowiązki pracowników i pracodawców. Pracownik – definicja ogólna Art. 2. Pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Pracodawca – definicja Art. 3. Pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. Art. 31. § 1. Za pracodawcę będącego jednostką organizacyjną czynności w sprawach z zakresu prawa pracy dokonuje osoba lub organ zarządzający tą jednostką albo inna wyznaczona do tego osoba. § 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do pracodawcy będącego osobą fizyczną, jeżeli nie dokonuje on osobiście czynności, o których mowa w tym przepisie. Art. 4. (uchylony). Kodeks pracy a przepisy szczególne Art. 5. Jeżeli stosunek pracy określonej kategorii pracowników regulują przepisy szczególne, przepisy kodeksu stosuje się w zakresie nie uregulowanym tymi przepisami. Art. 6. (uchylony). Art. 7. (uchylony). Korzystanie ze swoich praw – interpretacja Art. 8. Nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Prawo pracy – definicja Art. 9. § 1. Ilekroć w Kodeksie pracy jest mowa o prawie pracy rozumie się przez to przepisy Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy. Układy i porozumienia zbiorowe, regulaminy, statutów § 2. Postanowienia układów zbiorowych pracy i porozumień zbiorowych oraz regulaminów i statutów nie mogą być mniej korzystne dla pracowników niż przepisy Kodeksu pracy oraz innych ustaw i aktów wykonawczych. § 3. Postanowienia regulaminów i statutów nie mogą być mniej korzystne dla pracowników niż postanowienia układów zbiorowych pracy i porozumień zbiorowych. § 4. Postanowienia układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów oraz statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy, naruszające zasadę równego traktowania w zatrudnieniu, nie obowiązują. Porozumienie o zawieszeniu stosowania przepisów prawa pracy Art. 91. § 1. Jeżeli jest to uzasadnione sytuacją finansową pracodawcy, może być zawarte porozumienie o zawieszeniu stosowania w całości lub w części przepisów prawa pracy, określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy; nie dotyczy to przepisów Kodeksu pracy oraz przepisów innych ustaw i aktów wykonawczych. § 2. Porozumienie, o którym mowa w § 1, zawiera pracodawca i reprezentująca pracowników organizacja związkowa, a jeżeli pracodawca nie jest objęty działaniem takiej organizacji, porozumienie zawiera pracodawca i przedstawicielstwo pracowników wyłonione w trybie przyjętym u tego pracodawcy. § 3. Zawieszenie stosowania przepisów prawa pracy nie może trwać dłużej niż przez okres 3 lat. Przepis art. 241’27’ § 3 stosuje się odpowiednio. § 4. Pracodawca przekazuje porozumienie właściwemu okręgowemu inspektorowi pracy. § 5. Przepisy § 1-4 nie naruszają przepisów art. 241’27’. ROZDZIAŁ II Podstawowe zasady prawa pracy Swoboda wyboru pracy – zasada Art. 10. § 1. Każdy ma prawo do swobodnie wybranej pracy. Nikomu, z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie, nie można zabronić wykonywania zawodu. Minimalne wynagrodzenie – zasada § 2. Państwo określa minimalną wysokość wynagrodzenia za pracę. § 3. Państwo prowadzi politykę zmierzającą do pełnego produktywnego zatrudnienia. Oświadczenie pracodawcy i pracownika – umowa o pracę Art. 11. Nawiązanie stosunku pracy, oraz ustalenie warunków pracy i płacy, bez względu na podstawę prawną tego stosunku, wymaga zgodnego oświadczenia woli pracodawcy i pracownika. Poszanowanie dóbr pracownika – zasada Art. 111. Pracodawca jest obowiązany szanować godność i inne dobra osobiste pracownika. Równouprawnienie pracowników – zasady Art. 112. Pracownicy mają równe prawa z tytułu jednakowego wypełniania takich samych obowiązków; dotyczy to w szczególności równego traktowania mężczyzn i kobiet w zatrudnieniu. Dyskryminacja – zakaz – zasada Art. 113. Jakakolwiek dyskryminacja w zatrudnieniu, bezpośrednia lub pośrednia, w szczególności ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną, a także ze względu na zatrudnienie na czas określony lub nie określony albo w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy – jest niedopuszczalna. Art. 12. (uchylony). Prawo do wynagrodzenia – zasada Art. 13. Pracownik ma prawo do godziwego wynagrodzenia za pracę. Warunki realizacji tego prawa określają przepisy prawa pracy oraz polityka państwa w dziedzinie płac, w szczególności poprzez ustalanie minimalnego wynagrodzenia za pracę. Prawo do wypoczynku – zasada Art. 14. Pracownik ma prawo do wypoczynku, który zapewniają przepisy o czasie pracy, dniach wolnych od pracy oraz o urlopach wypoczynkowych. Bezpieczeństwo i higiena pracy – obowiązek pracodawcy – zasada Art. 15. Pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom bezpieczne i higieniczne warunki pracy. Zaspokojenie bytowych, socjalnych i kulturalnych potrzeb Art. 16. Pracodawca, stosownie do możliwości i warunków, zaspokaja bytowe, socjalne i kulturalne potrzeby pracowników. Podnoszenie kwalifikacji zawodowych – zasada Art. 17. Pracodawca jest obowiązany ułatwiać pracownikom podnoszenie kwalifikacji zawodowych. Umowa o pracę nie mniej korzystna od Kodeksu Pracy Art. 18. § 1. Postanowienia umów o pracę oraz innych aktów, na których podstawie powstaje stosunek pracy, nie mogą być mniej korzystne dla pracownika niż przepisy prawa pracy. § 2. Postanowienia umów i aktów, o których mowa w § 1, mniej korzystne dla pracownika niż przepisy prawa pracy są nieważne; zamiast nich stosuje się odpowiednie przepisy prawa pracy. § 3. Postanowienia umów o pracę i innych aktów, na podstawie których powstaje stosunek pracy, naruszające zasadę równego traktowania w zatrudnieniu są nieważne. Zamiast takich postanowień stosuje się odpowiednie przepisy prawa pracy, a w razie braku takich przepisów – postanowienia te należy zastąpić odpowiednimi postanowieniami nie mającymi charakteru dyskryminacyjnego. Prawo zrzeszania – pracownicy, pracodawcy – zasada Art. 181. § 1. Pracownicy i pracodawcy, w celu reprezentacji i obrony swoich praw i interesów, mają prawo tworzyć organizacje i przystępować do tych organizacji. § 2. Zasady tworzenia i działania organizacji, o których mowa w § 1, określa ustawa
WięcejDlaczego odzież bhp jest taka ważna?
Odzież BHP – ochronna to jeden z nieodłącznych elementów, o których trzeba pamiętać podczas każdej budowy, remontu, produkcji czy pracy z produktami niebezpiecznymi. Pełni ona bardzo ważną funkcję, bowiem chroni pracownika przed szkodliwym działaniem niektórych prac czy substancji, a nawet zapobiega poważnym uszkodzeniom ciała lub śmierci. Nowoczesna odzież ochronna jest projektowana tak, by sprostać ekstremalnym warunkom: nie straszny jej wiatr, deszcz, nagłe zmiany klimatyczne, kurz, piach, a nawet ekstremalne temperatury. Zgodnie z polskim prawem pracy oraz dyrektywami Unii Europejskiej, pracodawca ma obowiązek dostarczyć pracownikom bezpłatnie środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze, jeśli jest to niezbędne do wykonywania pracy. Rynek i odpowiedzialność producentów Obecny rynek oferuje szeroką gamę produktów od czołowych producentów. W każdym mieście, takim jak Rzeszów, znajduje się wiele konkurencyjnych firm, które są znane ze swojej odzieży ochronnej. I takim oto sposobem, wpisując w wyszukiwarkę hasło: „odzież ochronna Rzeszów”, wyświetli się cała lista sklepów i dystrybutorów, w których można znaleźć profesjonalną odzież ochronną. Tak duża ilość producentów, działających w jednej branży, to nie lada wyzwanie. W rękach producentów leży bowiem ogromna odpowiedzialność nie tylko za jakość i trwałość, ale przede wszystkim za bezpieczeństwo i zdrowie osób, które korzystają z produktów ochronnych. Atesty, Certyfikaty i Normy Europejskie (PN-EN) Mając na uwadze wszystkie te czynniki, odzież ochronna przechodzi szereg testów i kontroli, które mają zapewnić najwyższy poziom ochrony. Wiele z produktów posiada najnowsze atesty oraz certyfikaty, które potwierdzają wysoką jakość według europejskich i światowych norm (np. seria PN-EN). Spełnienie tych norm (np. EN ISO 20471 dla odzieży ostrzegawczej czy EN 388 dla rękawic chroniących przed zagrożeniami mechanicznymi) jest prawnym wymogiem i dowodem na to, że sprzęt spełnia kryteria bezpieczeństwa UE. Odzież BHP – ochronna, rodzaje. Oferta produktów ochronnych jest niezwykle szeroka, bowiem każdy typ prac wymaga innego zabezpieczenia, które musi być ściśle dopasowane do używanych materiałów, powierzchni, a nawet wysokości i środowiska pracy. Warto o tym pamiętać, podczas zakupów specjalistycznych urządzeń i odzieży roboczej, bowiem bezpieczeństwo zawsze stoi na pierwszym miejscu. Wśród najbardziej popularnych Środków Ochrony Indywidualnej (ŚOI) i odzieży ochronnej, niezbędnych na wielu stanowiskach, znajdują się: Ochrona głowy: Kaski i hełmy (np. EN 397). Ochrona ciała: Bluzy odblaskowe i ostrzegawcze (High Visibility), kombinezony ochronne, fartuchy i ogrodniczki, kamizelki odblaskowe. Ochrona dróg oddechowych: Maski, półmaski, maseczki (np. filtrujące FFP). Ochrona kończyn górnych: Rękawice (np. chroniące przed przecięciem, chemikaliami lub temperaturą, zgodnie z EN 388, EN 374). Ochrona słuchu: Nauszniki, słuchawki, zatyczki i stopery. Ochrona kończyn dolnych: Obuwie ochronne ze wzmacnianą podeszwą i metalowymi noskami (lub kompozytowymi), spełniające normy S1, S2 lub S3. Ochrona twarzy i oczu: Okulary ochronne, osłony i gogle. Inne elementy odzieży roboczej/ochronnej: Czepki foliowe, a także szelki i linki bezpieczeństwa – niezbędne w przypadku prac na wysokości (ochrona przed upadkiem, zgodna z normą EN 361). Jak wybrać idealną odzież ochronną? Najważniejszą rzeczą, którą należy się kierować podczas doboru specjalistycznej odzieży ochronnej, jest precyzyjne ustalenie wymagań oraz warunków, w których odzież będzie używana. Mimo obecnej innowacji i postępu, nie stworzono jeszcze tego jednego, uniwersalnego stroju roboczego, który mógłby posłużyć we wszystkich istniejących warunkach. Każdy typ pracy bardzo mocno definiuje właściwości, jakimi odzież ochronna powinna się charakteryzować. Dlatego bardzo istotne jest dokładne ustalenie takich informacji – analiza ryzyka zawodowego – ponieważ to pozwoli dokonać jeszcze lepszego i bardziej konkretnego wyboru, a przede wszystkim zapewni zgodność z przepisami BHP. Pod Ostrzałem Oczekiwań: Funkcjonalność i Estetyka Z pozoru proste, nic nieznaczące hasło poszukiwane w sieci „odzież ochronna Rzeszów” jest jednym z najbardziej wymagających haseł, jakie mogą spotkać producentów. Generalnie od odzieży ochronnej wymaga się bardzo dużo. Ma być: Wygodna i komfortowa dla użytkownika. Skuteczna – ma chronić przed niskimi i wysokimi temperaturami, ale jednocześnie musi być przewiewna (np. w lecie). Specjalistyczna – musi chronić przed szkodliwymi substancjami, oparami i opryskami, a także przed urazami mechanicznymi (upadek ciężkich przedmiotów, przecięcia). Praktyczna – nie może przemakać ani powodować nadmiernego pocenia, powinna być wyposażona w pojemne kieszenie oraz łatwo czyszczące się materiały. Estetyczna – odzież ochronna bardzo często kojarzyła się z niezgrabnością i masywnością. Dlatego producenci wychodzą naprzeciw oczekiwaniom swoich klientów i starają się pogodzić praktyczność z funkcjonalnością, próbując pogodzić to za pomocą najnowszych designów. Odzież ochronna nie musi być od dzisiaj ani brzydka, ani nudna, i z pewnością każdy znajdzie coś odpowiedniego dla siebie spośród coraz szerszej oferty produktów topowych producentów. Wybór odpowiednich środków ochrony, od prostych rękawic po skomplikowane szelki bezpieczeństwa, jest kluczowy dla każdego przedsiębiorstwa w regionie BHP Rzeszów. Zawsze należy stawiać na certyfikowane produkty, które gwarantują bezpieczeństwo i są zgodne z obowiązującymi normami prawnymi. Bhp Rzeszów
WięcejUstawa o ochronie przeciwpożarowej – nowy jednolity tekst
USTAWA z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej. Dziennik Ustaw z dnia 27 października 2009 r. Nr 178, poz. 1380 (tekst jednolity) ZMIANY: – Dz. U. z 2010 r. Nr 57, poz. 353, – Dz. U. z 2012 r., poz. 908, – Dz. U. z 2013 r., poz. 1635, – Dz. U. z 2015 r., poz. 1505. Rozdział 1 Przepisy ogólne Art. 1. Ochrona przeciwpożarowa polega na realizacji przedsięwzięć mających na celu ochronę życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem poprzez: 1) zapobieganie powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia; 2) zapewnienie sił i środków do zwalczania pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia, 3) prowadzenie działań ratowniczych. Art. 2. Ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) zapobieżeniu powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia – rozumie się przez to: a) zapewnienie koniecznych warunków ochrony technicznej nieruchomościom i ruchomościom, b) tworzenie warunków organizacyjnych i formalnoprawnych zapewniających ochronę ludzi i mienia, a także przeciwdziałających powstawaniu lub minimalizujących skutki pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia, 2) działaniach ratowniczych – rozumie się przez to każdą czynność podjętą w celu ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska, a także likwidację przyczyn powstania pożaru, wystąpienia klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia, 3) innym miejscowym zagrożeniu – rozumie się przez to zdarzenie wynikające z rozwoju cywilizacyjnego i naturalnych praw przyrody niebędące pożarem ani klęską żywiołową, stanowiące zagrożenie dla życia, zdrowia, mienia lub środowiska, któremu zapobieżenie lub którego usunięcie skutków nie wymaga zastosowania nadzwyczajnych środków, 4) krajowym systemie ratowniczo-gaśniczym – rozumie się przez to integralną część organizacji bezpieczeństwa wewnętrznego państwa, obejmującą, w celu ratowania życia, zdrowia, mienia lub środowiska, prognozowanie, rozpoznawanie i zwalczanie pożarów, klęsk żywiołowych lub innych miejscowych zagrożeń; system ten skupia jednostki ochrony przeciwpożarowej, inne służby, inspekcje, straże, instytucje oraz podmioty, które dobrowolnie w drodze umowy cywilnoprawnej zgodziły się współdziałać w akcjach ratowniczych. Rozdział 2 Zapobieganie pożarowi, klęsce żywiołowej lub innemu miejscowemu zagrożeniu Art. 3. 1. Osoba fizyczna, osoba prawna, organizacja lub instytucja korzystające ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu są obowiązane zabezpieczyć je przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem. 2. Właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu, a także podmioty, o których mowa w ust. 1, ponoszą odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych, w trybie i na zasadach określonych w innych przepisach. Art. 4. 1. Właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany: 1) przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych. 2) wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice, 3) zapewnić konserwację oraz naprawy urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic w sposób gwarantujący ich sprawne i niezawodne funkcjonowanie, 4) zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji, 5) przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej, 6) zapoznać pracowników z przepisami przeciwpożarowymi, 7) ustalić sposoby postępowania na wypadek powstania pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia. 1a. Odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w ust. 1, stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje – w całości lub w części – ich zarządca lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie. W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem, obiektem budowlanym lub terenem. 2. Czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej mogą wykonywać osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje. 2a. Osoby wykonujące czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej, w tym czynności, o których mowa w ust. 1, polegające na zapobieganiu powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru, niezatrudnione w jednostkach ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 pkt 1a-5 i 8, powinny posiadać tytuł zawodowy inżynier pożarnictwa lub ukończone w Szkole Głównej Służby Pożarniczej studia wyższe w zakresie inżynierii bezpieczeństwa w specjalności inżynieria bezpieczeństwa pożarowego. 2b. Osoby niezatrudnione w jednostkach ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 pkt 1a-5 i 8, wykonujące czynności wyłącznie w zakresie wynikającym z ust. 1, powinny posiadać co najmniej wykształcenie średnie i uprawnienia inspektora ochrony przeciwpożarowej lub kwalifikacje do wykonywania zawodu technik pożarnictwa. 3. (uchylony). Art. 4a. 1. Uprawnienia inspektora ochrony przeciwpożarowej nabywa na okres 5 lat osoba, która ukończyła: 1) szkolenie inspektorów ochrony przeciwpożarowej albo 2) szkolenie aktualizujące inspektorów ochrony przeciwpożarowej – zwane dalej „szkoleniami”. 2. Ukończenie szkoleń stwierdzają odpowiednio zaświadczenie o ukończeniu szkolenia inspektorów ochrony przeciwpożarowej albo zaświadczenie o ukończeniu szkolenia aktualizującego inspektorów ochrony przeciwpożarowej. 3. Okres 5 lat, na który nabywa się uprawnienia inspektora ochrony przeciwpożarowej, liczy się od dnia wystawienia zaświadczenia o ukończeniu szkolenia. 4. Szkolenie aktualizujące inspektorów ochrony przeciwpożarowej należy ukończyć w okresie ważności nabytych uprawnień inspektora ochrony przeciwpożarowej. 5. Szkolenia prowadzą szkoły Państwowej Straży Pożarnej, ośrodki szkolenia Państwowej Straży Pożarnej oraz instytuty badawcze Państwowej Straży Pożarnej. 6. Szkolenia na potrzeby ochrony przeciwpożarowej podmiotów organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych prowadzi Wojskowa Ochrona Przeciwpożarowa. 7. Programy szkoleń opracowuje i zatwierdza Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej. 8. Za szkolenia pobiera się opłatę. 9. Opłata za szkolenie wynosi do 50% kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku kalendarzowym poprzedzającym szkolenie, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 748, z późn. zm.). 10. Informację o wysokości opłaty za szkolenie podmioty, o których mowa w ust. 5, zamieszczają na swojej stronie internetowej. 11. Opłata za szkolenie stanowi: 1) w przypadku ośrodków szkolenia Państwowej Straży Pożarnej – przychód funduszu wojewódzkiego, o którym mowa w art. 19g pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1340, z późn. zm.); 2) w przypadku Szkoły Głównej Służby Pożarniczej – przychód, o którym mowa w art. 98 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572, z późn. zm.); 3) w przypadku szkół
Więcej


